Прескокнете до содржината

Приказна

Лозата ја садиме, гроздето го береме, а виното го чуваме во визбата под куќата.

Земјата

Лозјето се спушта по падината над Возарци, ред по ред, со трева меѓу редовите.

Почвата е сува и каменеста, па лозата бара вода длабоко во земјата. Од терасата ги гледате редовите од чие грозје е виното во вашата чаша.

Редови лозја во последната светлина, а зад нив голи ридови под облачно небо.

Бербата

Гроздето го береме рачно, кон крајот на август и во септември, рано наутро додека е свежо.

Секој грозд го сечеме со ножици и го редиме во плитки гајби, за да не се згмечи.

Рака со ножици сече грозд темно грозје од лозата, а другата рака го држи одоздола.

Визбата

Под куќата е визбата, издлабена во карпа, каде што виното мирува во дабови буриња.

Белите вина ги точиме по една година, а црвените ги чуваме подолго.

Ред стари дрвени буриња на греди, во визба издлабена во карпа.

Огништето

Готвиме на дрва, од она што го носи сезоната: пиперки, патлиџани и домати од нашата градина.

Шпоретот гори од попладнето, па лебот и јадењата добиваат малку мирис на чад.

Црвена пиперка и модри патлиџани на шпорет на дрва, а под нив гори оган.

Трпезата

На крајот сè се собира на трпезата: виното од визбата, јадењето од огништето и луѓето со кои сте дошле.

Наточете си. Ние сме во близина.

Црвено вино се точи од шише без етикета во чаша на дрвена маса, покрај печено месо и гранче рузмарин.
Резервирајте маса